Marka koruma çoğu zaman bir olayla başlar: bir şikâyet, bir gümrük bildirimi, bir sosyal medya paylaşımı. O noktada verilen tepki hızlıdır ama dağınıktır, çünkü elinizde ne olduğunu gösteren bir tablo yoktur.
Önce görünürlük
İlk adım korumak değil görmektir. Ürününüzün hangi kanallardan geçtiği, markanızın hangi ilanlarda göründüğü ve hangi partinin nereye gittiği bilinmeden, hangi tedbirin işe yarayacağına karar verilemez.
Sonra ayırt edilebilirlik
Görmek yetmez; sizin ürününüzle olmayanı ayırabilmek gerekir. Bu, ambalaja gömülü görünmez bir imzayla ya da birim düzeyinde bir kayıtla sağlanır. Ayrım netleştiğinde tartışma da kısalır.
En sonda müdahale
Kaldırma talebi, gümrük başvurusu ve hukuki süreç ancak elinizde belgelenmiş bir kayıt varken sonuç verir. Süreç bir talep göndermekle değil, sonucun takip edilmesiyle kapanır.
Göremediğiniz bir şeyi koruyamazsınız; ayırt edemediğiniz bir şeyi savunamazsınız.
Nereden başlayacağınızı konuşmak için ürün grubunuzu ve bugün en çok zorlandığınız noktayı anlatmanız yeterli.
İlk adım envanterdir
Marka koruması bir teknoloji seçimiyle başlamaz; neyin korunacağının yazılmasıyla başlar. Hangi ürünler, hangi pazarlarda, hangi ambalajlarla satılıyor — bu liste çıkarılmadan alınan her karar, listenin bir bölümünü dışarıda bırakır.
Liste çıkınca öncelik de kendiliğinden belirir: taklidin en çok görüldüğü ürün, en yüksek marjlı ürün ve düzenlemeye tabi ürün. Üçü aynı ürün değilse koruma sırayla kurulur, hepsine birden değil.
Nerede kayıp veriyorsunuz
Taklit tek bir yerden gelmez. Ambalaj kopyalanabilir, gerçek etiket sahte ürüne yapıştırılabilir, gerçek ürün gitmemesi gereken pazara gidebilir. Üçü farklı sorunlardır ve farklı önlem ister; "marka koruma" başlığı altında tek bir çözüm arandığında ikisi açıkta kalır.
Korunacak şeyin listesi çıkmadan seçilen yöntem, listenin bir bölümünü baştan dışarıda bırakır.
